ریزش باران های موسمی (تابستانی ) در جنوب و جنوب شرقی آسیا و جاری شدن سیل در کشوری مانند بنگلادش پدیده ای سالانه است و حتی ریزش این باران ها در استان های جنوب شرقی کشور ایران نیز چیزی دور از انتظار نیست.از بین کشور هایی که در مسیر ریزش باران های موسمی قرار دارند،آن هایی که سرزمین جلگه ای دارند بیشتر در معرض خطر سیل هستند. در این میان می توان به کشور بنگلادش اشاره کرد که به علت قرار داشتن بر روی دلتای رودهای گنگ و براهماپوترا و نزدیکی به منشأ این بارندگی ها همه ساله شاهد سیل است.

کشور پاکستان نیز به علت قرار گرفتن بر روی جلگه ی سند و پنجاب، هر زمانی که شدت و تداوم باران های موسمی به آن رسیده است، باعث بالا آمدن آب رودخانه به خصوص رود سند شده است.امسال(2010 ) هم یکی ازآن سال ها بود که در این کشور سیل ویرانگری جاری شده است،به طوری که کارشناسان بر این عقیده اند که این سیل باعث شده است اقتصاد پاکستان دهه ها از جامعه ی جهانی عقب بماند و برای بازسازی مناطق آسیب دیده به علت عدم توانایی کشورهای جهان(بحران اقتصادی جهان) در کمک به پاکستان سال ها و حتی دهه ها طول بکشد.

سازمان ملل متحدنیز اعلام کرده است که ویرانی‌های ناشی از سیل در پاکستان به‌مراتب گسترده‌تر از ویرانی‌هایی است که در سال ۲۰۰۴ بر اثر سونامی در جنوب شرقی آسیای رخ‌دادند. و یا زمین لرزه پارسال کشور هاییتی.سخنگوی دفتر هماهنگی کمک‌های انسانی سازمان ملل،در اسلام آباد اظهار داشت که بر اساس آمار دولتی ۸/ ۱۳ میلیون نفر در معرض بلای سیل هستند، در حالی که تعداد خسارت‌دیدگان سونامی ۲۰۰۴ نزدیک به ۵ میلیون نفر بودند.

اما سؤال اینجاست؛ چرا سیل پاکستان به اندازه ی دو بلای ذکر شده، در رسانه های جهانی انعکاس نداشته است؟و در جواب باید گفت:خارج از مسایل سیاسی تأثیر گذار بر اخبار رسانه ها، به طور معمول انسان شدت ویرانی و خسارت های وارده بر یک مکان را در لحظه ی رویداد حادثه و بر اساس تلفات جانی می سنجد. (بر اثر سونامی سال ۲۰۰۴ نزدیک به ۲۳۰ هزار نفر جان باختند، اما سیل در پاکستان تا کنون ۱۸۰۰ قربانی گرفته است. )